به هنگام خزان و برگ ریزان                           به باغی رفتم ازیاران گریزان

که هر موسم هوایی تازه دارد                        به وقت خود به باغ اوازه دارد

به هر فصلیست اسراری نهانی                      که در دیگر فصولش بر نخوانی

خزان هرگز نخواد شد بهاری                           بهار زرد رو آمد به خواری

خزان تا زرد رو باشد خزانست                         ازاین زردی به پایش نقد جانست

بهاران را بهار آمد به تعریف                              همه تعریف دیگر بوده تحریف

بلی در خاطر خود شاد بودم                            ز چشمان حسود آزاد بودم

نوای خیل زاغان کوک جانم                             مگر از شوق، بیتی خوش بخوانم

مرا تا چند از بلبل سرودن؟                              زمانی هم دم زاغی شنودن

دراین بودم که از اوج درختی                            نوایی پست بشنیدم به سختی

شکستم بر درختان شاخه ها را                       مگر پیدا کنم صاحب صدا را

یکی بلبل چو بر شاخی بدیدم                         زحیرت دست بر دندان گزیدم

نوای زاغکان تقلید میکرد                                  به رونق آنچه را میدید میکرد

نه این بلبل همان دستانسرا بود؟                     عزیز ساز بی چون و چرا بود؟

نه در دفتر غزلساز من او بود؟                           که از مهرش به گلها گفتگو بود؟

کنون شاگرد درس زاغ گشته                            که خوار دلقکان باغ گشته!              

ز فرط خشم بالا رفتم از بید                               مرا آلوده بلبل خود نمیدید

برفتم تا رسیدم پیش رویش                              گرفتم بینی از آن گند بویش

چنانش زشت بر آن شاخه دیدم                         که چون پرﱠش گرفتم سر بریدم

چو پایین آمدم پر غصه بودم                                که این ابیات پر گوهر سرودم:

بهاران را بود رونق ز بلبل                                   همان معشوقه دیرینه گل

که تا آواز نیکو ساز میکرد                                     کلاغان را به حرمت باز میکرد

کجا دیدی کلاغی را چو بلبل                                 که مست آید پی دل بردن از گل؟

چو آمد ساز تقلیدش به منقار                              کلاغانش به حق کردند انکار

که تو تا بلبلی و ما کلاغیم                               به عزت هر یکی سرخوش بباغیم

وگر از خویشی خود دور گردیم                            ز  عزﱠ خویشتن مهجور گردیم

از این مرغ همایونفال افکار                                 جهان  عبرتی آید  پدیدار     

عزیزا عقل عبرت گیر باید                                  که در خیل پلنگان شیر آید

غلام خویش و شاه اغنیا باش                          از این زنجیر بی خویشی رها باش

اگر خوبی وگر بد خویش خویشی                    که تا از خویش خویشی عشق کیشی

مرا بیم از بلای انتزاعست                                نپنداری که خطم ارتجاعست

ز خود باشیم و از غیر خود آزاد                          که خلقی رفت از این تقلید برباد

ندیدی بلبلی با آن فر و جاه                             به تقلیدش چه سان بردند در چاه؟

چو دید آمد خزان و زاغ آمد                               مثال زاغکی در باغ آمد

اگر بر اصل پاکش حرمتی بود                            به صبرش تا بهاران همتی بود

کنون وقتست تا بذری بکاریم                             که فردا حاصلی از خود برآریم

نه رختت از گل آید،بختت از روم                        نه اجزایت فرستند از برو بوم

حرامم باد اگر نانی جویدم                                که اندر سفرهء همسایه دیدم 

من و تو مرغ باغ اشتیاقیم                                 که چندی رفته کز خود در فراقیم

اگر صبر آوریم آید بهاری                                    که هر جزئی زما آید به کاری

ز خود باشیم تا اندر خزانیم                              که چون آمد بهاران در نمانیم

بسا ملت که از خود دور گشتند                        به ذلت یک به یک در گور گشتند

<< پ.گ>>

خوش رسیدی از سفر ای نوبهارم ای بهار

     خوش نوایی میزنی در چنگ وتارم ای بهار

باز سرتا پای گیتی را به گل آراستی

       تامن اندر خانه ی دل گل بکارم ای بهار

میرسد در گوش ساز دلنشین عندلیب

         یعنی آوایی نهادی در نـــوارم ای بهار

غنچه از دامان خاک امروز برخیزد به ناز

         تا بگوید:رخصتی،تا سر برآرم ای بهــار

تا که زیرانداز یاران دشت سرسبز تو شد

         تا ابد از شانه ات ســر بر ندارم ای بهار

تاشمیم روحبخشت حال جان را تازه کرد

            هرطرف دل میرود دنبــال یارم ای بهار

صد ورق در وصف تو تصنیف در دفتر کنم

     چون رسد یک برگ از دست نگــارم ای بهار

ساز تار مرد تاری رنگ فروردین گرفت

        یعنی امشب سبز کردی روزگارم ای بهار

مرد چنگی میزند فریادبا آوای چنگ:

       درهوایت بی  قــــرارم ،بی قرارم ای بهار

                     تاخزان خوانند تارو چنگ همراه ""پیام""

                     ای بهارم،ای بهارم،ای بهارم،ای بهار

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ای جوانی که جهان بسته به جان من و تو

                     چون حبابی گذران است جهان من وتو

هر زمان با تو به خلوت بنشینم به نشاط

                 میخورم غم که چه تنگست زمان من و تو

از گلستان ادب تا که نسیمی بوزد

                غنچه ها بشکفد از شاخ زبـــــــان من و تو

گر بگردند قرون تا به قرون گرد جهان

                 نیست در حلقه ی عشاق بسان من و تو

دل و جان کومه ی عشقند و غزل کوچه ی یار

                 ایــــــــــن سه دیوانه بریدند امان من و تو

گر جهان منع تو از عشق کند هیچ مگو

                کس چه داند چه گذشتست میان من وتو

این چه مهمان نخواندست میان دل ما؟

               این چه دردست که آورده به جان من و تو؟

نوبهارست و ز نو کودک اشعار "پیام"

               میســـــراید کـــه: براهست خزان من و تو

                                          خاکیان را چو بپرسند نشان از تو و من

                                          گو که از باد بگـــیرند نــــــشان من و تو

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نوروز تان شاد

 

بي تو..........

خبر داري زمن اي خفته بيدارم چه سان بي تو؟

                          اگر بــــــاور نداري٬اين مـــــــــــن و اين ديــــدگان بي تو

تو "بي من بي مني" داري ميان دوستان بي من؟

                          كه "بي تو بي تويــــــي" دارم به بزم دوســــــتان بي تو

شنيدم كرمكان خوردند جســــــم نازكت بي من

                   نخور غم٬چونكه من خود خوردم از خود جسم و جان بي تو

نه تنها مانده برجاي از تو مشتي استخوان بي من

                            كه از من نيز برجــــــا مانده مشتي استخوان بي تو

تو در خاكي كنون بي من٬چرا رفتي برون بي من؟

                             مگر يكـــــــــبار من رفتم برون از آشــــــيان بي تو؟

اگر ديدي كه مــــيخندم نگو خــــــندد چرا بي من

                              تو باور ميكنـــــــي از من كه باشم شادمان بي تو؟

به شهر شوق ياران يك به يك رفتند خوش بي من

                              مـرا تنها رها كردند اينـــــــجا همچنان بـــــــــي تو

غريبي در بر ياران و يادت هر زمان بـــــي مــــــن

                                  كه روي خويش از هر آشنا كــــــــردم نهان بي تو

                           نگفتي سر كند آخر" پيام" من چه سان بي من؟

                           بيا بنگر كه سر كردست بيچاره چســــان بي تو

داستان هر شبم.......

هر شب كه نقش روي تو بر ماه ميكشم

                                         رودي به روي ديـــــدهء گمراه ميكشم

از چشم چشمهء دل و از لب گل ســـرود

                                          خطي به خون ديده در اين راه ميكشم

بر برگ برگ دفتر شعرم چو بنگري

                                           ياران غزل سروده و من مـــاه ميكشم

سيم سه تار و كاسهء تنبور مشرقي

                                           در دستگاه سينه به دلخــــواه ميكشم

تا مرغ شب زكنج دلم نغمه سر دهد

                                            شهدانه ها به دام گلــــــــوگاه ميكشم

شبهاي بيشمار بر ايوان خاطرم

                                            مهتاب ميكشي تو و من آه ميــــــكشـم

گاهي عروس مشرق و گه ماه مغربي

                                             جوري به اين سبب گه و بيــگاه ميكشم

اي كاروان شب نرو تنها٬خداي را

                                              من بار عشق دوست به همراه ميكشم

                               شور "پيام" وشورش شبـهاي شعر بود

                               نقش غمي كه بر دل خودخواه ميكشم